8 marca 1945 r.

Wieczorem w czwartek 8 marca, po napisaniu tak wielkiej części Ostatniej Wieczerzy[1], zadaję sobie pytanie, jak to możliwe, że tak dobrze rozumiem, gdy Jezus mówi, rzeczy najbardziej niejasne. I mówię sobie: "Czy tak było też u innych?". Przez innych rozumiem mistyków i mistyczki tych 20 wieków chrześcijaństwa, doktorów itd. itd. Słyszę głos, który do mnie mówi, i nadchodzi wielka radość. Byłam daleka od radości, ponieważ ból ostatnich godzin Jezusa spoczywa na mnie i miażdży mnie aż do fizycznego cierpienia. Mówi: "Czy wiesz, kim jestem?". Ale ja nie wiem. Czuję tylko pokój i widzę tylko jasne, księżycowe, przepiękne światło, w kształcie ciała, ale tak niematerialne, że nie mogę go rozróżnić. "Jestem Katarzyna". Mówię sobie: "Och, piękne! Innym razem miała inny głos! To głos krystaliczny, młody, przenikliwy; ale nie ma nic wspólnego z pięknym głosem świętej ze Sieny". "Nie jestem tą, o której myślisz. Ona również jest uczona za sprawą Bożej Mądrości. Ale ja jestem Katarzyną Aleksandryjską[2]. Męczennicą Chrystusa. I chronię cię. Mówię ci, że i w nas wszystko stawało się światłem pod światłem Jezusa. Nie przez ludzkie studia, lecz przez ponadludzkie działanie staliśmy się uczonymi Pana. By tak Go kochać. Tak Mu służyć. Tak Go chwalić. I sprawiać, by był kochany, by Mu służono i by był chwalony poprzez tę naukę, która przychodziła z wysoka i która - po ludzku niezrozumiała w swych najwznioślejszych częściach - była prosta jak słowo dziecka, gdy słuchaliśmy jej, trwając przy Nim: Oblubieńcu. Żegnaj. Odpowiedziałam ci. Kocham cię. Jesteś małą siostrą. Niech Trójjedyna Miłość będzie z tobą". I światło przygasło, a głos umilkł. Nic więcej. Zasnęłam zadowolona z tej nowej przyjaciółki z Nieba.

[Z datami od 10 do 18 marca 1945 r. następują rozdziały od 126 do 133 dzieła Ewangelia. W innym zeszycie zapisano, pod datami 8, 9 i 16 marca 1945 r., rozdziały 597, 600 i 602 tego samego dzieła]