21 sierpnia 1944 r.

[Poprzedzają fragmenty 2-7 rozdziału 298 Ewangelii] Mówi Jezus: "Kiedy objawiam ci nieznane epizody z mojego życia publicznego, już słyszę chór surowych doktorów mówiących: 'Ależ ten fakt nie jest wymieniony w Ewangeliach. Jak może ona mówić: ja to widziałam?'. Tym odpowiadam słowami[572] Ewangelii. "A Jezus obchodził wszystkie miasta i wioski, nauczając w ich synagogach, głosząc Ewangelię Królestwa i uzdrawiając wszelkie choroby i słabości" - mówi Mateusz. I znowu: "Idźcie i oznajmijcie Janowi to, co widzicie i słyszycie: niewidomi widzą, chromi chodzą, trędowaci zostają oczyszczeni, głusi słyszą, umarli zmartwychwstają, ubogim głoszona jest dobra nowina". I znowu: "Biada ci, Korozain, biada ci, Betsaido, bo gdyby w Tyrze i Sydonie dokonały się cuda, które uczyniono pośród was, już dawno w worze i popiele czyniłyby pokutę… A ty, Kafarnaum, czy aż do nieba wywyższone będziesz? Zstąpisz aż do otchłani, bo gdyby w Sodomie dokonały się cuda, które uczyniono w tobie, może istniałaby jeszcze do dziś". I Marek: "…i szedł za Nim wielki tłum z Galilei, z Judei, z Jerozolimy, z Idumei i z Zajordania. Także z okolic Tyru i Sydonu wielu ludzi, słysząc o tym, co czynił, przyszło do Niego…". I Łukasz: "Jezus obchodził miasta i wioski, głosząc i zwiastując Dobrą Nowinę i Królestwo Boże, a z Nim byli dwunastu oraz kilka kobiet, które zostały uwolnione od złych duchów i chorób". A mój Jan: "Potem Jezus udał się za Morze Galilejskie, a szedł za Nim wielki tłum, ponieważ widział cuda, których dokonywał na chorych". A ponieważ Jan był obecny przy wszystkich cudach - jakiejkolwiek byłyby natury - których dokonałem w ciągu trzech lat, umiłowany daje mi to bezgraniczne świadectwo: "To jest ów uczeń, który to widział i to napisał. Wiemy, że świadectwo jego jest prawdziwe. Jest jeszcze wiele innych rzeczy, których dokonał Jezus, a które, gdyby miały być spisane jedna po drugiej, sądzę, że świat nie pomieściłby ksiąg, które trzeba by napisać". I cóż teraz? Co powiedzą teraz doktorzy sporu? Jeśli moja Dobroć, by podźwignąć jedną z moich umiłowanych, która niesie mój krzyż za was - zdjęła go z moich ramion i wzięła na siebie, ponieważ kocha Mnie do tego stopnia, że wolałaby umrzeć, niż wiedzieć, że jestem zasmucony - jeśli moja Dobroć, by obudzić was z letargu, w którym umieracie, ujawnia epizody swej posługi, czy chcielibyście uczynić z tego wyrzut tej Dobroci? Doprawdy nie zasługujecie na ten dar i ten wysiłek waszego Zbawiciela, by wyrwać was z miazmatów, w których się dusicie. Lecz skoro wam go daję, przyjmijcie go i powstańcie. To nowe nuty w chórze, który śpiewają moje Ewangelie. Niechże posłużą przynajmniej do rozbudzenia waszej uwagi, która pozostaje obojętna wobec znanych epizodów Ewangelii, które zresztą czytacie tak źle i z nieobecnym duchem. Nie chcecie chyba sądzić, że w ciągu trzech lat dokonałem tylko tych nielicznych cudów, które są opisane? Nie chcecie chyba myśleć, że uzdrowione zostały tylko te nieliczne wymienione kobiety, ani że wymienione cuda są jedynymi, jakich dokonałem. Lecz jeśli cień Piotra służył do uzdrawiania[573], to czego dokonał mój cień? A mój oddech? A moje spojrzenie? Przypomnijcie sobie kobietę cierpiącą na krwotok[574]: "Jeśli zdołam dotknąć brzegu Jego szaty, będę uzdrowiona". I tak się stało. Moc cudotwórcza nieustannie emanowała ze Mnie. Przyszedłem, by prowadzić do Boga i otworzyć tamy Miłości, zamknięte od dnia grzechu. Wieki miłości rozlewały się jak fale po małym świecie Palestyny. Cała miłość Boga do człowieka mogła się wreszcie rozlać tak, jak pragnęła, by odkupić ludzi najpierw Miłością, a dopiero potem Krwią. Może powiecie Mi: "Ale dlaczego dla niej, która jest istotą tak nędzną?". Odpowiem wam, gdy ona, którą wy gardzicie, a którą Ja kocham, będzie mniej wyczerpana. Zasłużylibyście na milczenie[575], jakie zachowałem wobec Heroda. Lecz to jest moja próba odkupienia was, których pycha czyni najtrudniejszymi do przekonania."