20 sierpnia 1944 r.

[Poprzedzają fragmenty 2-7 rozdziału 298 dzieła Ewangelia] Jezus mówi: "Kiedy objawiam wam nieznane epizody z mego życia publicznego, słyszę już chór trudnych doktorów mówiących: "Ale ten fakt nie jest wymieniony w Ewangeliach. Jak może ona twierdzić: ja to widziałam?". Tym odpowiadam słowami[572] Ewangelii. "A Jezus obchodził wszystkie miasta i wioski, nauczając w ich synagogach, głosząc Ewangelię Królestwa i uzdrawiając wszelkie słabości i choroby" - mówi Mateusz. I jeszcze: "Idźcie i oznajmijcie Janowi, co widzicie i słyszycie: ślepi widzą, chromi chodzą, trędowaci zostają oczyszczeni, głusi słyszą, umarli zmartwychwstają, ubogim głoszona jest dobra nowina". I jeszcze: "Biada tobie, Korozain, biada tobie, Betsaido, bo gdyby w Tyrze i Sydonie dokonały się cuda, które dokonały się pośród was, już dawno w worze i popiele czyniłyby pokutę... A ty, Kafarnaum, czy aż do nieba wywyższone będziesz? Aż do piekła zstąpisz, bo gdyby w Sodomie dokonały się cuda, które dokonały się w tobie, może istniałaby jeszcze". I Marek: "...a szedł za Nim liczny tłum z Galilei, z Judei, z Jerozolimy, z Idumei i zza Jordanu. Także z okolic Tyru i Sydonu wielu, słysząc, co czynił, przyszło do Niego...". I Łukasz: "Jezus chodził po miastach i wioskach, głosząc i zwiastując Dobrą Nowinę i Królestwo Boże, a z Nim byli dwunastu i kilka kobiet, które zostały uwolnione od złych duchów i chorób". A mój Jan: "Potem Jezus udał się na drugi brzeg Jeziora Galilejskiego, a szedł za Nim wielki tłum, ponieważ widział cuda, których dokonywał na chorych". A ponieważ Jan był obecny przy wszystkich cudach, jakiejkolwiek by nie były natury, jakich dokonałem w ciągu trzech lat, umiłowany daje mi to bezgraniczne świadectwo: "To jest ów uczeń, który widział te rzeczy i je opisał. Wiemy, że jego świadectwo jest prawdziwe. Są też inne rzeczy, których dokonał Jezus, a które, gdyby zostały spisane jedna po drugiej, sądzę, że świat nie pomieściłby ksiąg, jakie należałoby napisać". I cóż teraz? Co mówią teraz doktorzy krętactwa? Jeśli moja Dobroć, aby ulżyć pewnej mojej umiłowanej, która niesie mój krzyż za was - zdjęła go z moich ramion i włożyła na siebie, ponieważ kocha Mnie do tego stopnia, iż wolałaby umrzeć, niż wiedzieć, że jestem strapiony - jeśli moja Dobroć, aby obudzić was z letargu, w którym umieracie, ujawnia epizody swojej posługi, czy chcielibyście uczynić z tego wyrzut tejże Dobroci? Zaprawdę nie zasługujecie na ten dar i na ten trud waszego Zbawiciela, by wyrwać was z miazmatów, w których się dusicie. Ale skoro wam go daję, przyjmijcie go i powstańcie. Są to nowe nuty w chórze, który śpiewają moje Ewangelie. Oby posłużyły przynajmniej do rozbudzenia w was uwagi, która już jest i pozostaje bezwładna wobec znanych epizodów Ewangelii, które zresztą czytacie tak źle i z nieobecnym duchem. Nie chcecie chyba sądzić, że w ciągu trzech lat dokonałem tylko tych nielicznych cudów, o których jest mowa? Nie chcecie chyba myśleć, że tylko te nieliczne wymienione kobiety zostały uzdrowione, ani że tylko te nieliczne wymienione cuda są jedynymi, których dokonałem. Ale jeśli cień Piotra służył do uzdrawiania[573], cóż dopiero mój cień? Cóż mój oddech? Cóż moje spojrzenie? Przypomnijcie sobie kobietę cierpiącą na krwotok[574]: "Jeśli zdołam dotknąć brzegu Jego szaty, będę uzdrowiona". I tak się stało. Moc cudu emanowała ze Mnie nieustannie. Przyszedłem, aby przywieść do Boga i otworzyć tamy Miłości, zamknięte od dnia grzechu. Wieki miłości rozlewały się jak fale na mały świat Palestyny. Cała miłość Boga do człowieka, która nareszcie mogła się rozlać, tak jak pragnęła, by odkupić ludzi wpierw Miłością niż Krwią. Może powiecie Mi: "Ale dlaczego jej, która jest tak nędzną istotą?". Odpowiem wam, gdy ona, którą wy gardzicie, a którą Ja miłuję, będzie mniej wyczerpana. Zasłużylibyście na milczenie[575], jakie zachowałem wobec Heroda. Ale to jest moja próba odkupienia was, was, których pycha czyni najbardziej opornymi na przekonanie."