11 lutego 1946 r.

Do dziewcząt z Narni oraz do Emmy[1] i Pii. Mówi Jezus: "'Ten, kto przyłożywszy rękę do pługa, ogląda się wstecz, by patrzeć na przeszłość i możliwości przeszłości, albo patrzy na boki i zatrzymuje się, by rozmyślać nad tym, co jawi się na nich jako kuszące, nie nadaje się do Królestwa Bożego'. Powiedziane jest również: "Kto, chcąc zbudować wieżę, nie obliczy najpierw kosztu i trudności, jakie napotka, by ją ukończyć, zostanie wyszydzony, gdy będzie musiał pozostawić dzieło niedokończone". Powiedziane jest jeszcze: "Sól jest dobra, lecz jeśli straci smak, na cóż się jeszcze przyda? Na nic, i zostaje wyrzucona i podeptana". I mógłbym ciągnąć dalej moimi dawnymi słowami, aby przypomnieć wam, że nie tak odpowiada się na miłość Boga. Przypominam wam wspaniałą pochwałę, jaką wypowiedziałem o Chrzcicielu: "Coście wyszli oglądać na pustyni? Trzcinę kołyszącą się na wietrze?" - a rozumie się, że poszli oglądać nie bezużyteczną i płochą trzcinę, lecz więcej niż człowieka, więcej niż proroka. "Anioła". Anioła, który dzięki swej stałości w służbie Panu, od narodzin aż do śmierci, zasłużył, by przygotować drogi Pańskie. Zaprawdę, zaprawdę, wydaje się, że zbudowałyście swój dom na piasku, a nie na skale. Nie umiłowałyście Mnie dla Mnie samego, we Mnie. Nie powiedziałyście Mi "tak" z miłości, lecz z lekkomyślności i wyrachowania. A wiatr przeciwności, który rozpala tych, którzy są prawdziwymi płomieniami, was ochładza. Czy chcecie zasłużyć na to, by usłyszeć: "Nie znam was", gdy staniecie przede Mną? Czy chcecie, aby zostały zastosowane do was słowa Apokalipsy: "Znam twoje czyny i wiem, że masz imię, jakobyś żył, a jesteś umarły. Czuwaj i utwierdź resztę, która ma umrzeć… Pamiętaj, coś otrzymał - moje wybranie, imię, które zmazuje wszelką hańbę, imię 'oblubienicy Chrystusa' - pamiętaj, coś usłyszał - płomień mojej miłości, który mówił ci: 'Przyjdź' - i zachowaj to, i czyń pokutę"? I jeszcze: "Ponieważ jesteś letni, ani zimny, ani gorący, zacznę cię wypluwać z moich ust"? O, zaprawdę stoję u drzwi waszych serc i pukam, i mówię: "Otwórz Mi, siostro moja, oblubienico moja!". Lecz małe drzwi, otwarte na szorstką drogę, którą przychodzi Miłujący, aby zaprowadzić was "swoją" drogą i doprowadzić do Nieba, wy je zamykacie; natomiast otwieracie szerokie drzwi na wygodną i kuszącą drogę świata, na której są pozory radości, za którymi kryje się rzeczywistość niepokoju, cierpień, szyderstw, potępień, a ostatnim z nich będzie moje, gdy powiem wam: "Nie znam was". I mógłbym tak powiedzieć z miłości, bo gdybym był bez miłości, musiałbym wam powiedzieć: "Odejdźcie ode Mnie, wy, którzy Mnie zdradziłyście i wzgardziłyście!". Obudźcie się, działajcie, bądźcie święte. Nie podoba mi się wasze postępowanie. Nie macie miłości ani dla Jezusa, ani dla waszej Matki. Ukrzyżowałyście Ją, a teraz przybijacie Ją na krzyżu bez litości, bez otwarcia się na Nią, zapominając, ile Ją kosztujecie, niewdzięczne za to, co cierpi i będzie cierpieć za was. Lecz każdy święty ma swoich nieprzyjaciół, a najwięksi nieprzyjaciele są zawsze najbardziej kochani wśród jego bliskich. Cóż, bądźcie przynajmniej szczere, bądźcie zdecydowane w swoim działaniu. Mówię wam to, co powiedziałem Judaszowi Iskariocie: "Co chcesz uczynić, uczyń prędko". Mówię wam to. A ty, ty, która cierpisz, przygarniam cię do mego Serca. Nie zabraknie ci Mnie, choćby zabrakło ci całego świata. Nie potępię cię, o moja ukoronowana oblubienico mego cierniowego wieńca. Jeśli nawet zbłądziłaś jako stworzenie, twoje obecne cierpienie rozgrzesza cię ze wszystkiego. I bądź pewna. Mój pokój będzie rzeką radości, która cię upoi, gdy skończy się ból. I także tobie, która pokutujesz, o Pio, która może drżysz, że zasłużyłaś na moją naganę, mówię: "Jestem dobrym Pasterzem". Cierpienie jest pokutą. Lecz Bóg daje je tym, których miłuje i chce przebaczyć im w godzinie śmierci. Trwajcie w moim pokoju, wy obie. Z moim pokojem…" 11.02.46. Matka Boża z Lourdes.

[Z datą 12 lutego 1946 jest rozdział 382 dzieła Ewangelia]