1 marca 1945 r.

Dzień pamięci, którego nie można stracić! Zasłonięte Oblicze odsłoniło się. "Nieznajomy" dał się poznać. Mistrz wezwał "Marię"… a Maria stała się Janem[1]. Mój płacz otarty Twoim pocałunkiem i Twoją obietnicą!… I "odrodzenie" w duchu z Twojej woli. Ludzie nie wiedzą. Ale ja wiem. Ojciec wie. Czy mogę nie świętować tej daty?… I świętuję ją w służbie Bogu, błogosławiąc trud i ból tej służby, ponieważ… och! ta godzina 1 marca 1943 roku jest taka, że nawet krzyż jest niczym.

[Następują rozdział 121 oraz, pod datą 3 marca 1945, rozdział 122 dzieła Ewangelia. W innym zeszycie zostały zapisane, pod datą 2 i 3 marca 1945, rozdziały 587 i 589 tego samego dzieła.]