8 października 1945 r.

[Poprzedza pierwszy fragment rozdziału 298 Ewangelii]

Wtedy Jezus mówi: "Chodź, Mario, pocieszę cię światłem całkiem dla ciebie. Wyjaśnię ci nowy aspekt zdania ewangelicznego[1]: "Będziecie deptać węże i skorpiony, a nie doznacie szkody". Kto jest pełen Mnie, może deptać wszystkie ludzkie doktryny i żyć wśród tych, którzy są pełni ich trucizny, nie doznając szkody. Należy to rozumieć także w ten sposób. Ponieważ jeśli rzeczywiście niegdyś moi błogosławieni byli odporni na ukąszenia dzikich zwierząt, dopóki Ja tego chciałem, na trucizny i inne niebezpieczeństwa, to moi błogosławieni obecni, którzy żyją w zepsutej atmosferze bałwochwalczego i opętanego przez demony społeczeństwa, są równie zachowani od wszelkiego zła z mojej woli. Są we Mnie, Ja w nich. Nie ma miejsca na nic innego. I żadna trucizna nie atakuje tam, gdzie moja miłość, nasza miłość — Jezusa i umiłowanej Jezusa — neutralizuje każdą truciznę. Bądź w pokoju, moja mała umiłowana. Ja zbieram twoje cierpienia, łzy i modlitwy, za wszystkich. Wzruszyłaś się, ponieważ w pobliżu Betlejem znaleziono kamień z aluzjami do mojego ukrzyżowania. To kamień. Służy pysznym. Nic więcej. O wiele, wiele, o wiele więcej znaczy wzniosłe przywołanie mojej Męki, które dałem ludziom wiary poprzez twój trud. Ale człowiek, który uwierzy w suchy i niepewny kamień, będzie jałowy i niepewny wobec tego dokumentu mojego bólu, który dałem ci dla niego. Ty zostaw kamienie i karm się płaczem mojej Męki, który dobrze znasz. Niech moja Męka będzie twoją pociechą. Bądź w pokoju".

[Następują, pod datami 11 i 12 października 1945 roku, rozdziały 299 i 300 Ewangelii]