5 sierpnia 1943 r.

Mówi Jezus: "Ten gniew narodów jest zapowiedzią mojego gniewu, bo tak musi się stać. Bolesna to godzina, moje biedne dzieci, które ją znosicie, ale jest nieuniknione, by tak było, ponieważ wszystko musi się dopełnić, i Dobro, i Zło, na Ziemi, zanim nadejdzie moja godzina. Wtedy powiem: "Dosyć", i przyjdę jako Sędzia i Król, aby objąć także królestwo Ziemi i osądzić grzechy i zasługi człowieka. Kiedy czytacie w księdze Jana słowa[203] "godzina sądzenia umarłych", myślicie, że odnosi się to do tych, którzy już, może od wieków, przeszli do innych sfer tajemnicy, które będą znane dopiero wtedy, gdy ktoś zostanie w nie wprowadzony. Tak. Śmierć oznacza przejście duszy do innych stref, różnych od Ziemi. Ale słowo Jana ma sens szerszy: umarli, o których mówi, mogą być również żywi co do ciała, lecz w rzeczywistości są, w oczach tego, kto widzi, Umarłymi. Są to wielcy Umarli, ponieważ nie będzie dla nich zmartwychwstania. Umarli dla Boga, nigdy już, na wieki, nie będą mieli dobra posiadania Życia, czyli Boga, ponieważ Bóg jest Życiem wiecznym. Podobnie, w sensie szerszym, niż mogłyby to wyrazić same słowa, prorocy, słudzy i święci, o których mówi Jan, zawierają pod tymi trzema określeniami wszystkie stworzenia, które umiały żyć w duchu. Ileż pokornych staruszek, ileż biednych dzieci, ilu prostych i nieuczonych mężczyzn, ile niepiśmiennych kobiet, nieznanych tłumom, jest ukrytych i objętych w słowach: prorocy, słudzy, święci. Gdyby wskazać je światu, ten by się z nich wyśmiał. Ale zaprawdę, zaprawdę powiadam wam: bardziej moim prorokiem, sługą i świętym jest jeden z tych biednych co do ciała, niż pyszny uczony, wielki pyszałek, jeden z moich własnych kapłanów, w których brakuje tego, co czyni was świętymi w moich oczach: umieć żyć według mojego Słowa i umieć pełnić moją Wolę z wiarą, miłością i stałą nadzieją. Mój uśmiech dla moich błogosławionych w godzinie mego przyjścia jako Króla i Sędziego zapali słońce siedem razy jaśniejsze niż zwykłe słońce, i zajaśnieją nim moje niebiosa, podczas gdy chóry anielskie będą śpiewać chwałę moją i moich sług, których cnoty, czyniące ich moimi dziećmi, ogłoszę wówczas Ja sam wobec głupiego i ślepego świata. Lecz dla tych, którzy tacy nie są, a zwłaszcza dla tych, którzy swoim postępowaniem doprowadzili do zguby Ziemię i słabych Ziemi, moje spojrzenie będzie piorunem strącającym w otchłań, ponieważ nieuniknione jest, by Zło istniało, lecz przeklęci na wieki są ci, którzy stają się sługami i zarządcami Zła." (Taki jest komentarz do wersetów 17-18 rozdziału 110 Apokalipsy, jak komentuje mi go Jezus.)