4 sierpnia 1943 r.

Jezus mówi: "Utracić życie – to największe nieszczęście dla człowieka, który żyje ciałem i krwią – nie jest stratą, lecz zyskiem dla człowieka, który żyje wiarą i duchem. Dlatego powiedziałem[200]: 'Nie bójcie się tych, którzy mogą zabić wasze ciało'. Jestem przy niewinnych, zabijanych z jakiejkolwiek przyczyny ludzkiego okrucieństwa; jestem przy męczennikach, tak jak jestem przy żołnierzach; jestem przy uciśnionych[201] pod jarzmem rodzinnym, które dochodzi aż do zbrodni, tak jak jestem przy uśmierconych środkami przeze Mnie przeklętymi w wojnach świętokradczych i okrutnych. Mówię: świętokradczych. A cóż innego miałbym powiedzieć? Czyż nie jest sprzeciwieniem się Mojemu Prawu działanie z przemocą, używanie i nadużywanie siły z powodów ludzkiej pychy, których owocem jest zniszczenie życia i sumień? A jakaż większa świątynia niż serce człowieka, stworzone przeze Mnie, w którym powinienem zamieszkiwać? Lecz czy Bóg Pokoju może kiedykolwiek zamieszkiwać tam, gdzie panują myśli wojenne? Zamieszkiwać tam, gdzie pod osłoną wojny człowiek pozwala sobie na grzeszne wolności? Zamieszkiwać tam, gdzie pod naporem wojny umiera wiara, a na jej miejsce wkracza niewiara, umiera nadzieja, a na jej miejsce wkracza rozpacz, umiera miłość, a na jej miejsce wkracza okrucieństwo, umiera modlitwa, a na jej miejsce wkracza bluźnierstwo? Czyż nie są to znieważenia serca? A czy ten, kto znieważa, nie popełnia świętokradztwa? Dlatego powiedziałem: 'Nie bójcie się tego, kto zabija ciało, a nic więcej uczynić nie może'. Ja pocieszam niesprawiedliwie zabitych w godzinie próby, i to jest rękojmią, że po tej godzinie nadchodzi Światło, które uszczęśliwia. Lecz mówię wam: 'Bójcie się Tego, który po zabiciu was może wrzucić was do piekła'. Zabiciu jak? Zabiciu czego? Waszej duszy i waszego ducha. Duszy, która jest szkatułą, świętą arką, cyborium zawierającym ducha, który jest klejnotem wydobytym ręką Boga z niezmierzonych skarbów Jego Jaźni, by umieścić go we wnętrzu stworzenia: znakiem nie do zaprzeczenia waszego pochodzenia jako moich dzieci. Jak krew w żyłach, tak duch tkwi w waszym wnętrzu z ciała. I jak krew daje życie ciału, by żyło dni ziemi, tak duch daje życie duszy, by żyła dni, które nie mają końca. A zatem stratą bez miary jest strata ducha, a nie odrobiny ciała. I nie ma zbrodni większej ani bardziej potępionej przez Boga niż ta, która zabija ducha, pozbawiając go łaski czyniącej go dzieckiem Bożym. Jak dziecko w łonie matki rośnie i kształtuje się, osiągając doskonały wiek życia wewnątrzmacicznego, czerpiąc pokarm z narządów, które utrzymują je w łączności z narządami odżywczymi matki, tak ten, kto umie żyć życiem ducha i zachować ducha, jest jak dziecko w Moim łonie i rośnie, i osiąga doskonały wiek życia wewnątrz Mnie, czerpiąc ode Mnie pokarm i siłę. Czyż nie jest dla ciebie radością i pewnością myśl, że żyjesz ze Mnie, we Mnie, dla Mnie, ze Mną? Ten, kto pozwala, by Nieprzyjaciel zabił jego ducha, staje się jego wspólnikiem. To on własnymi rękami trzyma otwarty worek, w który Przeklęty zamyka waszą duszę, pozbawiając ją najpierw Światła, a potem Życia, pogrążając ją w swej piekielnej otchłani, z której nie ma wyjścia i nad którą ciąży wieczne przekleństwo Boże. I czyż Ja, który mówię[202]: 'Nie zabijaj' i potępiam zabicie ciała, mógłbym nie wypowiedzieć potępienia nad tym, kto zabija ducha? Nad kim? Owszem. Ponieważ macie wolną wolę, a jeśli wy sami nie chcecie, Nieprzyjaciel nic nie może. Zatem to wy zabijacie własnego ducha. A nad tym, kto zabija ducha, zaprawdę, zaprawdę powiadam wam, że z gniewem sprawiedliwym i straszliwym zagrzmi mój Głos jako Ojca wyrzeczonego się przez syna, jako Króla oszukanego przez poddanego, by wypowiedzieć słowo potępienia. W swoim cierpieniu bądź więc pewna: wraz z ciałem, które umiera, coraz bardziej wzrasta twój duch: karmi się umieraniem twego ciała, jak ofiara miłości. Jakże piękny będzie dzień, w którym, rozbijając glinę ziemskiego naczynia, twój duch wykwitnie wolny i silny, ku wiecznej radości twego Jezusa, w Niebie."