29-30 marca 1945 r.

Moje radości. Byłam smutna od południa czwartku, ponieważ myślałam: "Jutro nie będzie Komunii". Wobec tego, co zawsze cierpię, a zwłaszcza w piątki, i co ogólnie jest dla mnie od piętnastu lat Piątkiem Męki Pańskiej, pozostanie bez mojego Pokarmu sprawiało mi ból. Myślałam: "Dwa lata temu Ojciec Migliorini[1] przyniósł mi Komunię o świcie Wielkiego Piątku. Byłam wtedy chora, więc mógł". I zapewniam Ojca, że pragnęłabym czuć się jeszcze gorzej, byle tylko móc ją przyjąć. Oto moje tajemne cierpienia - i te najgłębsze - wraz z żalem za relikwią Krzyża Świętego, która została mi odebrana, choć wcześniej podarowała mi ją pewna osoba, co wraz z szatanem przyczyniła się do zadania mi bólu. Marta wyszła na nawiedzenie siedmiu kościołów. Byłam sama. Pisałam. I opuszczenie Maryi łączyło się z płaczem biednej Marii... Radosne zjawienie się mojego Jezusa - nie umęczonego i skrwawionego, lecz pięknego, promiennego w swojej szacie z lnu białego jak śnieg, takiego, jaki bywa w najradośniejszych chwilach widzeń - wyrywa mnie z bólu. Zbliża się do mnie, jakby przychodził z kwitnącej krainy, i uśmiecha się, trzymając coś pod białym płaszczem, który skrzyżował na piersi i rękach. Mówi do mnie: "Mały Janie, chciałem powiedzieć ci 'mały skrybo', ale nie powiem tego, bo jeśli jesteś świecką osobą, która - gdy zabrakło kapłanów - poucza o prawdzie mojego doczesnego czasu, to nie jesteś zarazem istotą twardości i okrucieństwa, jakimi byli uczeni w Piśmie moich czasów. Słuchaj, mały Janie. Ojciec Migliorini nie może przynieść ci Komunii i cierpisz z tego powodu. Twoim Kapłanem jestem Ja. Trzymałem cię pochyloną nad moimi mękami, nad moim konaniem. Słuszne jest, bym dał ci nagrodę. Patrz: wiele lat temu o tej godzinie zmierzałem do Wieczernika, by spożyć Paschę i rozdać pierwszą Eucharystię. Podejdź i trzymaj, mały Janie". I rozchylając płaszcz, pokazuje mi puszkę, którą trzyma w dłoni. Staje się uroczysty i mówi:[2] "Ja jestem Chlebem żywym, który zstępuje z nieba. Kto spożywa ten Chleb, nie będzie już łaknął i będzie żył na wieki. To jest Ciało moje, które ci daję na moją pamiątkę. Weź i jedz". I daje mi dużą cząstkę. Mówię "dużą", bo jest wysoka jak dawna moneta (skud). Jej smak (materialny i duchowy) jest taki, że napełnia mnie rozkoszą. Głaszcze mnie, a potem mówi: "Teraz, gdy jesteś nakarmiona, pisz. Jutro wrócę". A tego wieczoru, o tej samej godzinie, ukazuje mi się ponownie. Czułam się źle, odkąd ona tam była, i nie mogłam pokonać kryzysu. Byłam zlana zimnym potem, blada jak wosk, z trudem łapałam oddech, z ciągłymi zawrotami głowy i zamgleniem wzroku. A jednak pisałam, bo musiałam pisać... Matka Bolesna jęczała całym swym cierpieniem. Jezus na chwilę wyrywa mnie z tak wielkiego bólu współuczestnictwa, zarówno fizycznego, jak i duchowego, i trzymając odsłonięty kielich pełen krwi czerwonej, gęstej, powiedziałabym niemal wrzącej, bo pieniła się nielicznymi bąbelkami, jakby dopiero co wypłynęła z tętnicy, mówi do mnie: "To jest moja Krew, którą przelałem z miłości do was. Weźcie i pijcie". Zbliża kielich do moich ust, a drugą ręką przybliża mnie do niego. Czuję chłód metalu na wargach i zapach krwi w nozdrzach. Lecz nie budzi to we mnie odrazy. Przywieram do gładkiego brzegu srebrnego kielicha i wypijam łyk tej Boskiej Krwi. Ma ona wszystkie cechy naszej krwi - płynność, lepkość, smak. Lecz spływa we mnie, dając rozkosz, która unosi mnie wysoko w radości. Chciałabym pić i pić... Bo im więcej się pije, tym bardziej się pragnie. Lecz powstrzymuje mnie cześć. I kontempluję tę umiłowaną Krew, wdycham jej żywy zapach, podziwiam jej doskonały, żywoczerwony kolor. Lecz jeszcze dwukrotnie Jezus daje mi pić... A potem odchodzi... i we mnie pozostaje smak i woń tej Krwi mojego Jezusa. Prawie nie chciałam tego tu pisać. Wolałabym raczej napisać to w liście, co do którego nie byłam pewna, czy dać go Ojcu od razu, czy zostawić, by go znaleziono po mojej śmierci. Bo pewne wzniosłości wypowiada się źle i niechętnie. Lecz potem przeważyła myśl, by napisać to w zeszycie. I dać to Ojcu poznać od razu. Jestem pełna nadprzyrodzonej rozkoszy.

[W innym zeszycie, pod datą 30 i 31 marca 1945 roku, zapisane zostały rozdziały 614 i 615 dzieła EWANGELIA]