26 października 1943 r.

Jezus mówi: "Jedną z rzeczy, które powinni zbadać ci, którzy osądzają twoją sprawę ze zbyt małą wiarą i zbyt wielkim człowieczeństwem, uczynieni przez racjonalizm wrogimi i niedowierzającymi wobec wolnych i przedziwnych dzieł Bożych, jest odmienny ton moich przekazów. Powinno to być dowodem. Lecz ponieważ nic nie zaślepia bardziej niż niedowiarstwo, nic bardziej nie zniekształca boskiej rzeczywistości niż duch świata, będzie to skała, o którą rozbiją się ci, którzy nie potrafią rozwinąć żagli na otwartym morzu wiary w Boga i wolą pozostawać przy brzegu, na mieliznach swej rozumowej wiedzy i duchowej oschłości. Powiedzą, że skoro jeden z tonów jest uroczysty i hieratyczny, przesiąknięty starodawnością, drugi jest bardziej skromny, bardziej ludzki i bardziej nowoczesny. To, co wydaje im się przeciw-alibi na twoją korzyść, jest przeciwnie niezaprzeczalnym dowodem twojej szczerości. Do wszystkich przemawiam jako Król i Mistrz, ale do ciebie, mała umiłowana i mała uczennico, przemawiam najpierw jako Oblubieniec i Brat, a dopiero potem jako Król i Mistrz. Co więcej, królewskość wobec ciebie znika, bo nie przemawiam do ciebie z wysokości tronu, lecz zstępuję, by wziąć cię w ramiona i nauczać cię, gdyż jestem Mistrzem, przemawiając do ciebie o miłości. To nie dwie osoby przemawiają i to nie ty, przede wszystkim, wydajesz te dwa głosy. Jeden jest Ten, który mówi: Ja jestem Tym. Ja, Bóg, Król i Mistrz ludzi, Ja, który wybrałem cię dla mojej miłości, Ja, twój Oblubieniec".