2 stycznia 1948 r.

[Poprzedza pierwszą z LEKCJI na temat Listu Pawła do Rzymian]

Gdy Boski Głos przemawia, myślę: "Powiedzą, że to już było powiedziane". A Boski Głos: "To prawda. Uczeni, którzy, choć nadmiernie przekonani o własnej uczoności, przetrząsają niezliczone klejnoty, jakie dał ci Bóg, by się nimi zdobić, jeszcze raz odnotują te słowa, porównają je, rozłożą na części jak lekarze badający tajemnice natury oraz życia i śmierci ludzi. Ale nie ty. Ty nie pamiętasz i nie katalogujesz. Dla ciebie to zawsze jest nowe. I piękne. Jesteś prostym dzieckiem pełnym wiary i miłości. A Ja mówię dla ciebie. Tylko dla ciebie. Cóż mogłoby być lepszym, spokojniejszym towarzyszem w twojej drodze ku Królestwu Życia i w przekraczaniu jego progu, niż moje lekcje zaczerpnięte z listów Tego[1], który głosił Chrystusa nawet po śmierci potrójnym tryskiem Trzech Fontann, tam, gdzie teraz otworzyło się źródło cudu dzięki miłosierdziu Maryi, Kluczowi otwierającemu każde Boże Miłosierdzie?"

[Następuje, pod datą 4 stycznia 1948, druga z LEKCJI na temat Listu Pawła do Rzymian]