19 maja 1943 r.

Jezus mówi: "To jest kara za waszą ludzką pychę. Zbyt wiele chcieliście i tak tracicie nawet to, co wam dałem w posiadanie. Dzieła ludzkiego genu i pomysłowości, moje dary, z których jesteście tak dumni, obracają się w proch, aby przypomnieć wam, że tylko Ja jestem Wieczny, że tylko Ja jestem Bogiem, że tylko Ja jestem Ja. Ale to, co jest Moje, pozostaje. Ani człowiek, ani demon nie mogą tego zniszczyć. Żadna próba, żadna przebiegłość nie może zniszczyć tego, co Ja uczyniłem i co będzie, zawsze takie samo, dokąd Ja zechcę. Morze, niebo, gwiazdy, góry, kwiaty wzgórz i zielone lasy. Nietykalne pierwsze, jak Ja sam, zmartwychwstające drugie z każdej przemijającej śmierci przynoszonej im przez człowieka, tak jak Ja zmartwychwstałem z krótkiej śmierci, którą człowiek Mi zadał. A połamane rośliny, trawy zdeptane przez wojnę powrócą do życia, tak jak je stworzyłem pierwszego dnia. Wasze dzieła – nie. Nie dzieła sztuki. Nigdy już nie ożyją kościoły i kopuły, pałace i pomniki, którymi się chlubiliście, wznoszone przez wieki, a zgładzone w jednej chwili na waszą karę. A dzieła postępu również rozpadają się w gruz wraz z waszą głupią pychą, która mniema się bogiem tylko dlatego, że je wynalazła, i zwracają się przeciwko wam, powiększając zniszczenie i ból. Ale moje stworzenie pozostaje i pozostaje piękniejsze, ponieważ w swojej niezmienności, której nie zarysuje żaden pocisk, mówi jeszcze głośniej o Mnie. Wszystko, co jest wasze, upada. Ale pamiętajcie, biedni ludzie, że lepiej jest dla was pozostać bez niczego, mając Mnie, niż żyć pośród wspaniałości sztuki i postępu, utraciwszy Mnie. Jedna tylko rzecz jest potrzebna człowiekowi: królestwo ducha, gdzie Ja jestem, Królestwo Boże."