16 listopada 1944 r.

Z duszą dotkniętą przez wiele, przez zbyt wiele egoizmu, który, aby być takim, odpowiada obojętnością na to, co obojętnością nie było, słyszę wielokrotnie drogi głos mówiący do mnie: "Te przeszkody, te wydatki, ten brak błogosławieństwa nad przedsięwzięciem, którego nie mogę pobłogosławić, ponieważ zostało uczynione przeciw miłości i przeciw słowu danemu przed miesiącami, o którym udaje się, że się zapomniało, ale którego Ja nie zapominam, były wspomniane w dyktandzie z 11 października. Bardziej dla nich niż dla ciebie je dałem, i powinni byli je rozważyć i zastosować. Teraz otwórz Biblię. Znajdziesz powtórzenie gróźb". Otwieram Biblię na chybił trafił. Ukazuje mi się[1] Izajasz rozdz. 30: "Biada wam, synowie zbuntowani, którzy tworzycie zamysły, lecz beze Mnie, i tkacie osnowę, która nie jest według mojego ducha, i nagromadzacie grzech na grzech, którzy wyruszacie, by zejść do Egiptu, nie zapytawszy moich ust… oto dlaczego o tym powiedziałem głośno: 'Nie ma tu nic innego jak pycha; nie ruszaj się'. Idź więc teraz i napisz to… zapisz to dokładnie w księdze, aby było na dni przyszłe wiecznym świadectwem, bo to jest lud… który wywołuje oburzenie… który nie chce słuchać Prawa Bożego. Mówią prorokom: 'Nie prorokujcie', a widzącym: 'Nie patrzcie dla nas na prawdę; mówcie nam rzeczy, które nam się podobają'". Jezus mówi: "Wystarczy. I nie komentuję. Jest aż nazbyt jasne". Mówię: "A dla mnie nic?". A On: "Otwórz jeszcze dalej". Otwieram. Znów Izajasz rozdz. 62, w. 11-12: "Oto przychodzi twój Zbawiciel, niesie ze sobą swoją zapłatę, a jego dzieło idzie przed nim… Będziesz nazwana miastem poszukiwanym, nieopuszczonym". Całuję ze śmiechem i łzami Jego słodką dłoń i mówię jeszcze: "A potem? Nic dla innych?". "Kiedy poczujesz się lepiej. Wtedy tak wiele, tak wiele, tak wiele, że wzniesie to aż do trzeciego nieba ciebie i twojego Ojca Duchownego". I śmieje się. Całuję jeszcze Jego dłoń i myślę o niej, tak szczęśliwej z powodu stron o niepokalanym dzieciństwie Maryi, których będzie miała jeszcze wiele…