15 grudnia 1943 r.

Jezus mówi: "Napisz:[714] "... Mikal... wyjrzawszy przez okno i ujrzawszy króla Dawida skaczącego i tańczącego, wzgardziła nim w swoim sercu". Zbyt wielu jest podobnych do Mikal. Ich serca są wyjałowione przez tak zwany zdrowy rozsądek. Są, a raczej sądzą, że są, umysłami trzeźwymi: są jedynie umysłami suchymi, panującymi nad sercami jeszcze bardziej suchymi. Rządzi nimi pycha i jak krew pulsuje w żyłach, tak w ich duchu żyje i krąży pycha, oślepiając ich, ogłuszając, zaciemniając. Nie są już zdolni dostrzec i zrozumieć tego, co jest nadprzyrodzoną radością, i potrząsają głową na widok zachwytu prostaczków, którym miłość pozwala widzieć Boga. Widzieć Boga! Radość, która jest radością Nieba i którą Bóg daje żyjącym, którzy kochają Go całym sobą. Widzieć Boga poprzez formy przyniesione waszej cielesności, aby mogły być dla was dostrzegalne. Dawid nie tańczył przed arką z powodu arki. Lecz dlatego, że widział w niej odbite Oblicze Łaski, Piękna i Mocy Najwyższego. Miłość daje świętą radość, która zmusza człowieka do śpiewu i poruszenia się, ponieważ świat, który go otacza, ścieśnia się do jego serca rozszerzającego się w uniesieniu, a sam świat jest dla niego bodźcem do wciąż nowego rozszerzania, ponieważ na wszystkim widzi wyciśnięty znak Boga, wobec którego człowiek, porwany w straszliwy i słodki wir miłości, rozpływa się w uniesieniu nadprzyrodzonej radości, którą rozumieją tylko podobni do niego. Inni, jak Mikal, gardzą w swoim sercu. Nie gardźcie jedynymi, którzy zrozumieli, jak bardzo Bóg przewyższa wszystkie rzeczy, także ów szacunek, ów spokój, ów pożytek, do których tak bardzo jesteście przywiązani. Módlcie się do Pana świata, aby uczynił wasze serce zdolnym do miłości i do rozumienia. Zewlekajcie z siebie waszą śmieszną pychę. Nie wy jesteście depozytariuszami doskonałości. Ci pokorni, ci prości, ci mali są depozytariuszami, ponieważ posiadają Naukę, Prawdę, Miłość. Posiadają Boga. I jak sztandar i głos stoją pośród was, aby idea Boga nie została całkowicie zatarta w waszych suchych sercach pełnych ludzkiej wiedzy". Jezus mówi: "Moi umiłowani, którzy żyjecie zamknięci w kręgu moich ramion jak w ogrodzeniu starożytnego Przybytku, daję wam moje polecenie w tych czasach gniewu, który nadszedł nie z waszego powodu, lecz z powodu grzechów świata. Gdy w powszechnym nieszczęściu widzicie ludzi wzburzonych i wstrząśniętych, oddających się szałowi niesprawiedliwego bólu, nie łączcie się z nimi. Ubolewajcie nad powszechnymi nieszczęściami, lecz uznając w nich znak Bożej Sprawiedliwości, nie poddawajcie się ludzkim rozterkom. Mój Duch dotknął waszych źrenic i dał im wzrok, jakiego nie ma oko ludzkie. Widzicie poza Ziemią i znacie prawdę rzeczy. Dajcie zatem tej godzinie jej imię i taką troskę, na jaką zasługuje: przebłagalną, a nie złorzeczącą, jak to zwykle czynią ludzie, ściągając na siebie nowy gniew Nieba. Niech winni okazują żal, gdyż ta godzina jest ich owocem. Wy, upadłszy przed moją chwałą, błogosławcie ją, ponieważ karą wciąż jeszcze przywołuje niewierną i bałwochwalczą ludzkość do jedynego i świętego Boga, i trwajcie we Mnie. Olej miłości jest na was i z was wylewa się na świat. To wy jesteście tymi, którzy go przyciągają, wy, drogocenne naczynia, w których ofiary waszego życia zamieniają się w kadzidło, płonące lampy, których nie mąci żaden wiatr, i kierujecie wasz zapalony duch jak prosty płomień ku memu ołtarzowi. Nie zapominajcie o waszym wybraniu i nie profanujcie królewskiego znaku ludzkimi splamieniami. Trwajcie w Przybytku, by błogosławić tych, którzy złorzeczą, by modlić się za tych, którzy potrzebują wszelkiego miłosierdzia. Świat będzie zbawiony dzięki wam."