14 września 1947 r.

Jezus mówi: "Czy kiedykolwiek rozważałaś, co znaczy wyrażenie powracające na usta teologów, gdy mówią o wszystkich pismach Starego i Nowego Testamentu: "mówi Mądrość, mówi Pan"? Przed chwilą słyszałaś, jak pewien kaznodzieja mówił: "Mówi Pan: 'Gdybym mówił językami ludzi i aniołów...'". Nie powiedział: "mówi Paweł"[1], ale "mówi Pan". Dlaczego? Z szacunku, myśląc, że Bóg jest źródłem każdego działania człowieka? Także. Ale przede wszystkim dlatego, że trzeba powiedzieć prawdę. A prawda jest taka, że w tych, którzy Go miłują, Bóg jest tak obecny, iż ich osobowość, a przede wszystkim ich myśl, zatraca się w Jego myśli, i nie są już Pawłem, Piotrem, Janem, Jakubem czy Judą. Piotr, Paweł, Jan, Jakub, Juda, rzecznicy Boga, mówią to, co Bóg mówi w nich: są głosem Boga, wypowiadają Jego słowa. I tak, w czasach dawniejszych, Izajasz, Jeremiasz, Jeszaj bar Sirach, Sofoniasz, Micheasz, Zachariasz... a w czasach bliższych wszystkie głosy Pana, rozsiane poprzez wieki, by przekazywać ludziom słowa Boże. Te słowa, które są zarazem tyloma światłami, tyloma lekarstwami, tyloma łaskami. Czy widzisz, jak dobry jest Pan dla tych, którzy są cali Jego? Z tych ludzi czyni jedno ze Sobą, do tego stopnia, że już nie oni, lecz On jest nimi i przemawia, działa, tak iż można o nich prawdziwie powiedzieć: "mówi Pan" o tym, co pisze ich ręka. I zobacz jeszcze, jak z prawdziwej sprawiedliwości nie mogą się chlubić słowami, które piszą, bo nie są one ich, lecz Pana. Dlatego zawsze ci mówiłem: bądź zawsze pokorna, bo gdyby choć atom pychy powstał w tobie z powodu tego, co piszesz, opuściłbym cię, dopóki długa i szczera skrucha nie uczyniłaby cię na nowo miłą mojemu sercu. Trwaj w pokoju, duszo moja, mała ukrzyżowana. Krzyż, uznawany niegdyś za przedmiot zgrozy, został wywyższony za to, że mnie niósł, stając się narzędziem odkupienia. Ukrzyżowani, po tym jak zostaną doświadczeni w cierpieniu, będą wywyższeni za to, że dopełnili w sobie tego, czego brakowało mojej Męce."