1 listopada 1947 r.

Godz. 10

Uczestniczę w Mszy Świętej transmitowanej przez Radio Francja. Słyszę, jak wymienia się 12 pokoleń z ich 12 000 naznaczonymi[1]… Mówię: "Czy przyjdzie mi kiedyś, o Panie, być pośród nich? Aby cieszyć się Tobą, nie by mieć uwielbienie na ziemi, Ty to wiesz. Ale wydaje mi się, że zawsze czyniłam tak mało i tak źle!". Odpowiada mi mój słodki Jezus: "Bardziej jeszcze niż dzięki twoim osobistym zasługom - a miłość i ból są mocne i godne tego miejsca - gorliwie dojdziesz tam, ponieważ wielu zbawiłaś i zbawisz swoim całopaleniem i swoją misją 'rzeczniczki'. Trwaj w pokoju. Ci, którzy dzięki tobie dochodzą do tego pokoju - a Ja znam ich już wcześniej - budują ci tron, na którym będziesz błogosławiona. Pamiętaj, to słowo[2] Mądrości: 'Ci, którzy nauczali tłumy sprawiedliwości, będą jaśnieć jak gwiazdy przez całą wieczność'. Ty, zamknięta i ukrzyżowana, jesteś małą nauczycielką o ukrytym obliczu. Świat cię nie zna. Ale to, czego nauczyłaś się ode Mnie, by nauczać tego świat, zalicza cię w poczet tych, którzy nauczają tłumy sprawiedliwości, i dlatego dane ci będzie to, co obiecane zostało Danielowi słowem archanioła Gabriela, posłańca Bożego. Trwaj w pokoju."