7-8 maja 1949 r.

Noc między 7 a 8 maja, to znaczy kilka godzin przed spotkaniem członków C.E.P.V.[1] w moim domu, aby wszystko ustalić i postanowić, że chcę być posłuszna i że Kościołowi ma być okazane posłuszeństwo. Jezus powiedział: "Zbierzcie się albo trzeciego (Znalezienie Krzyża Świętego), albo piątego (zwycięstwo pod Lepanto za wstawiennictwem Najświętszej Maryi Panny Różańcowej), albo ósmego. Ale chciałbym, żeby to było ósmego, ponieważ w tym dniu Ja, Dobry Pasterz, z pomocą Królowej Różańca Świętego i św. Michała Archanioła, zdołam sprowadzić z powrotem na moje ścieżki zbłąkane owieczki. Wspólna modlitwa do mojej Matki i twoja w szczególności do św. Michała, aby odpędził Wichrzyciela tak czynnego w niektórych, sprawi przynajmniej, że przewrotna wola zostanie związana, a twoja wola zostanie ujawniona, bez wątpliwości". O godzinie 24 Jezus odchodzi, a Jego miejsce zajmuje Najświętsza Maryja Panna Fatimska, zwrócona ku wschodowi i żarliwie się modląca. O godzinie 12 w dniu 8 maja 1949 roku, gdy odmawiana jest modlitwa błagalna, Madonna odwraca się od wschodu ku zachodowi i pochyla wzrok na O. B… Spojrzenie pełne matczynego smutku. Potem rozłącza złożone dłonie, otwiera ramiona, opuszcza je ku ziemi, następnie unosi je w geście błagania ku Niebu i ponownie składa dłonie do modlitwy, a dwie łzy spływają Jej po policzkach, spadając potem ku ziemi. Czuję, że blednę, tą moją kontemplacyjną bladością, którą chciałabym ukryć przed ośmioma obecnymi, którzy jednak, poza dwoma, to zauważają… Rozumiem, że Najświętsza Maryja płacze nad grzesznym duchowieństwem, z którego jeden jest obecny.