6 czerwca 1943 r.

Jezus mówi: "Dzisiaj chcę ci powiedzieć o "łasce". Zobaczysz, że ma to związek z innymi tematami, nawet jeśli na pierwszy rzut oka tak ci się nie wydaje. Jesteś trochę zmęczona, biedna Mario, ale pisz mimo to. Te lekcje przydadzą ci się w dniach postu, kiedy Ja, twój Mistrz, nie będę do ciebie mówił. Czym jest łaska? Studiowałaś to i wyjaśniałaś wiele razy. Ale Ja chcę ci to wyjaśnić na swój sposób, jeśli chodzi o jej naturę i jej skutki. Łaska to posiadanie w was światła, mocy i mądrości Boga. To znaczy posiadanie intelektualnego podobieństwa do Boga, niezawodnego znaku waszego synostwa Bożego. Bez łaski bylibyście po prostu istotami zwierzęcymi, które osiągnęły taki stopień ewolucji, że zostały obdarzone rozumem, duszą - lecz duszą na poziomie ziemi, zdolną radzić sobie w okolicznościach życia doczesnego, lecz niezdolną wznieść się do krain, w których żyje się życiem ducha. Niewiele więcej niż zwierzęta, które kierują się jedynie instynktem, a zaprawdę bardzo często przewyższają was swoim sposobem postępowania. Łaska jest zatem darem wzniosłym, największym darem, jaki Bóg, mój Ojciec, mógł wam dać. I daje wam go bezinteresownie, ponieważ Jego ojcowska miłość do was jest nieskończona, tak jak nieskończony jest On sam. Chcąc wymienić wszystkie przymioty łaski, trzeba by napisać długą listę przymiotników i rzeczowników, a i tak nie wyjaśniłyby one w pełni, czym jest ten dar. Zapamiętaj tylko to: łaska to posiadanie Ojca, życie w Ojcu; łaska to posiadanie Syna, korzystanie z nieskończonych zasług Syna; łaska to posiadanie Ducha Świętego, korzystanie z Jego siedmiu darów. Łaska, jednym słowem, to posiadanie Nas, Boga Jednego w Trójcy, oraz posiadanie wokół waszej śmiertelnej osoby zastępów aniołów, którzy uwielbiają Nas w was. Dusza, która traci łaskę, traci wszystko. Dla niej na próżno Ojciec ją stworzył, dla niej na próżno Syn ją odkupił, dla niej na próżno Duch Święty napełnił ją swoimi darami, dla niej na próżno istnieją sakramenty. Jest martwa. Gnijąca gałąź, która pod żrącym działaniem grzechu odrywa się i spada z drzewa życia, kończąc swój rozkład w błocie. Gdyby dusza umiała zachować się taką, jaka jest po Chrzcie i po Bierzmowaniu, to znaczy gdy jest dosłownie przesiąknięta łaską, dusza ta byłaby niewiele mniejsza od Boga. I niech ci to powie wszystko. Kiedy czytacie o cudach moich świętych, dziwicie się. Ale, moja droga, nie ma się czemu dziwić. Moi święci byli stworzeniami, które posiadały łaskę, byli więc bogami, ponieważ łaska was ubóstwia. Czyż nie powiedziałem[33] tego w mojej Ewangelii, że moi będą czynić te same cuda, które Ja czynię? Lecz aby być moimi, trzeba żyć moim Życiem, to znaczy życiem łaski. Gdybyście chcieli, wszyscy moglibyście być zdolni do cudów, czyli do świętości. Co więcej, pragnąłbym, abyście nimi byli, ponieważ wtedy oznaczałoby to, że moja Ofiara została uwieńczona zwycięstwem i że naprawdę wyrwałem was z władzy Złego, zamykając go w jego piekle, przywalając jego paszczę nieruchomym kamieniem i stawiając na nim tron mojej Matki, która jako jedyna trzymała swoją stopę na smoku[34], bezsilnym, by jej zaszkodzić. Nie wszystkie dusze trwające w łasce posiadają ją w tej samej mierze. Nie dlatego, że My wlewamy ją w różnej mierze, lecz dlatego, że wy w różny sposób umiecie ją w sobie zachować. Grzech śmiertelny niszczy łaskę, grzech powszedni ją kruszy, niedoskonałości ją osłabiają. Są dusze, niecałkiem złe, które marnieją w duchowej gruźlicy, ponieważ przez swoją bezczynność, popychającą je do ciągłych niedoskonałości, coraz bardziej ścieńczają łaskę, czyniąc z niej najcieńszą nić, gasnący płomyk. Podczas gdy powinna być ogniem, żywym płomieniem, pięknym i oczyszczającym. Świat się zawala, ponieważ łaska upada w niemal wszystkich duszach, a w pozostałych marnieje. Łaska wydaje różne owoce zależnie od tego, czy jest mniej czy bardziej żywa w waszym sercu. Ziemia jest tym żyźniejsza, im bogatsza jest w składniki i im bardziej korzysta z dobrodziejstw słońca, wody i prądów powietrza. Są ziemie jałowe, ubogie, które na próżno są nawadniane wodą, ogrzewane słońcem, smagane wiatrami. Podobnie jest z duszami. Są dusze, które z całą starannością napełniają się żywotnymi pierwiastkami i dlatego potrafią korzystać w stu procentach ze skutków łaski. Żywotnymi pierwiastkami są: życie według mojego Prawa - czyste, miłosierne, pokorne, pełne miłości do Boga i bliźniego; życie modlitwą "żywą". Wtedy łaska wzrasta, kwitnie, zapuszcza głębokie korzenie i wyrasta na drzewo życia wiecznego. Wtedy Duch Święty, jak słońce, zalewa was swoimi siedmioma promieniami, swoimi siedmioma darami; wtedy Ja, Syn, przenikam was Boskim deszczem mojej Krwi; wtedy Ojciec patrzy na was z upodobaniem, widząc w was swoje podobieństwo; wtedy Maryja pieści was, tuląc was do piersi, która nosiła Mnie, jak swoje mniejsze, lecz drogie, drogie Jej Sercu dzieci; wtedy dziewięć chórów anielskich otacza koroną waszą duszę, świątynię Bożą, i śpiewa wzniosłe "Gloria"; wtedy wasza śmierć jest Życiem, a wasze Życie jest błogością w moim Królestwie."