30 listopada 1943 r.

Jezus mówi: "Powiedziano ci[624] powód, dla którego Betlejem zostało przeznaczone spośród wszystkich miast Judy do przyjęcia Zbawiciela. Wielkie nie tyle z powodu śmierci Racheli i berła, które przyszło do niego wraz z rodem Judy[625], ile z powodu przyjęcia prawdziwego Króla, na którego wszystkie narody, aż do końca czasów, będą patrzeć bądź z miłością bez granic, bądź z nienawiścią równie bezgraniczną. Oczekiwany przez narody, którego berłem jest krzyż, którego prawem jest miłość i przebaczenie, którego dziełem jest odkupienie, tam, gdzie umarła Rachela, wydając na świat syna swego bólu i dając Jakubowi syna drogiego jak prawica człowiekowi, miał przyjść na świat od Tej, o wiele większej od Racheli w zasługach i w bólu, która nie przez dzieło cielesne stała się matką, lecz za sprawą Ducha Świętego i z woli Przedwiecznego zrodziła swego Jednorodzonego wbrew swej ludzkiej myśli. Dziewicy, która nigdy nie myślała poznać macierzyństwa, dany został Syn. Chleb posłuszeństwa złamała Maryja, zanim złamał go Jezus, który, podobnie jak Ojciec, nie zmusza swoich do posłuszeństwa, lecz żąda od nich przylgnięcia miłości, aby móc się im dać. Maryja wydała więc na świat Mesjasza, Pana świata, który pozostanie w swojej ziemi (Palestynie), dopóki winna ziemia nie odrzuci Go od swego łona, barwiąc Jego szaty nie krwią winnego grona, lecz swoją Boską Krwią. Potem Syn Człowieczy wstąpi do Nieba, wychodząc z grobu jak kamień wystrzelony z łuku. Ale biada temu miejscu, które Go odrzuci, i biada tym mordercznym sercom! Za wszystkie spustoszenia zadane Świętemu sami zostaną spustoszeni i pod imieniem bogobójstwa przejdą na wieki do historii. Zrodzony jako Syn Boży od dni wieczności, zrodzony jako syn człowieczy w czasie wyznaczonym przez Boga, On będzie panował nie szatą i koroną ludzkiego panowania. Ale jeśli w ziemi judzkiej nie panował i jeśli ziemia judzka potraktowała Go jak złoczyńcę, to Jego królestwo, przysięgam wam, przyjdzie także na nią. W Jego prawicy zgromadzę wszystkie rody, bo wszystkie odkupił mój Syn, wybierając spośród nich tych, którzy mają w sobie pragnienie Prawdy. Król, którego królestwo nie będzie miało końca, będzie panował w wieczności i nad wszystkim, co istnieje, co Ja położyłem jako podnóżek u Jego przebitych stóp - swoją mocą miłości. I błogosławieni ci, którzy nawrócą się ku Jego miłości albo pozostaną Mu wierni aż do końca. Oni odziedziczą wraz z Nim Ziemię, a Pokój, którego On jest Sprawcą, będzie ich dziedzictwem na wieki wieków." Także tutaj[626] zauważam, czytając ten zapis, że przemawia nasz Ojciec. Jest godzina 9 rano. Drugi fragment, ten z dnia 29, napisałam wieczorem, wśród okropnych cierpień, które męczyły mnie cały dzień, osiągając kulminację w ataku duszności o godzinie 18. Od pierwszych godzin nocy Jezus trzymał mnie w swojej mocy: odkąd powiedział mi: "Szukaj fragmentu o siedemdziesięciu tygodniach". I zapewniam Ojca, że cierpiałam z tego powodu również w ciągu dnia. Byłam jak we śnie. Zauważyli to także inni. I nie mogłam doczekać się nocy, ponieważ czułam, że Jezus czeka na tę godzinę, aby przemówić. Ale byłam tak zmęczona, że wyznaję Ojcu, jak na spowiedzi, że pisałam wyłącznie dzięki sile danej mi słowo po słowie przez Jezusa. Spałam na stojąco, oczy same mi się zamykały. Ledwie skończyłam, zamknęłam zeszyt, nie zajmując się niczym innym, i dopiero dziś rano zrozumiałam sens tego, co napisałam machinalnie. Dobry Jezu! Cóż za oszołomioną sekretarką musiałam być! Ale skoro On jest zadowolony... Niech Ojciec jednak zauważy: nie ma żadnych skreśleń ani opuszczonych słów, poza jednym na drugiej stronie, jednym na trzeciej i na czwartej. Znak, że choć wszystko było wyczerpane, nawet duch, do tego stopnia, że nie mogłam cieszyć się słowami Jezusa, to Jego moc prowadziła moją rękę.