3 marca 1944 r.

Jezus mówi: "Napisz tylko to. Kilka dni temu powiedziałaś, że umierasz z niespełnionym pragnieniem zobaczenia Miejsc Świętych. Widzisz je takimi, jakimi były, kiedy uświęcałem je Moją obecnością. Teraz, po dwudziestu wiekach profanacji wynikających z nienawiści lub z miłości, nie są już takie, jakie były. Dlatego pomyśl, że ty je widzisz, a ten, kto jedzie do Palestyny, ich nie widzi. I nie żałuj tego. Po drugie: skarżysz się, że nawet te książki, które mówią o Mnie, wydają ci się już bez smaku, podczas gdy wcześniej tak bardzo je kochałaś. To również pochodzi z twojego obecnego stanu. Jak chcesz, by ludzkie dzieła wydawały ci się doskonalsze, skoro znasz prawdę faktów dzięki Mojemu działaniu? Tak dzieje się nawet z dobrymi tłumaczeniami. Zawsze okaleczają one siłę oryginalnego zdania. Ludzkie opisy, zarówno miejsc, jak i faktów oraz uczuć, są "tłumaczeniami" i dlatego zawsze niekompletnymi, niedokładnymi, jeśli nie w słowach i faktach, to w uczuciach. Zwłaszcza teraz, gdy racjonalizm tak bardzo wyjałowił. Dlatego, gdy ktoś jest przeze Mnie prowadzony, by widzieć i poznawać, każdy inny opis jest zimny i pozostawia niezaspokojenie i zniesmaczenie. Po trzecie: jest piątek. Chcę, byś przeżyła na nowo "moje" cierpienie. Chcę tego od ciebie dzisiaj. Byś przeżyła to w myśli i w ciele. Wystarczy. Cierp w pokoju i z miłością. Błogosławię cię".