29 sierpnia 1947 r.

Godz. 19

Mówi Jezus: "Zemstą Boga jest przebaczenie. Na krzyżu mogłem porazić winnych piorunem. Błyskawice przecinały niebo i mogłem skierować je na zgromadzonych, którzy Mnie znieważali. Mogłem dokonać jeszcze innej zemsty. Wciąż byłem Bogiem. Ale nigdy nie byłem tak bardzo Bogiem, jak wtedy, gdy jako jedynej zemsty użyłem przebaczenia. Karząc moich prześladowców, byłbym potężnym Ja - człowiekiem, zawsze człowiekiem, który dzięki łasce Bożej może użyć nawet sił kosmicznych, by powalić swoich wrogów. Historia mojego ludu pełna jest podobnych wydarzeń, wywoływanych przez patriarchów i proroków, zawsze przez sprawiedliwych. Ale mszcząc się przebaczeniem, byłem Bogiem. To znaczy Istotą nadludzką, o tyle wyższą od ludzi, że umiałem posłużyć się zemstą, której człowiek nie stosuje: przebaczeniem. I nauczyłem tego was, moich uczniów, ponieważ uczniowie Chrystusa, prawdziwi uczniowie Chrystusa, to znaczy święci, stają się tym, co nazwano[1] "synami Najwyższego, bogami, dziedzicami Królestwa Bożego". Mario, przebacz. Nie wiedzą, co czynią ci, którzy zadają ci ból. Nie wiedzą. Przebacz, aby być córką Najwyższego, moim zwierciadłem, moją siostrą. Niech mój pokój będzie balsamem dla ciebie." Pociecha wobec złego zachowania krewnych.