1 września 1943 r.

Jezus mówi: "Nie, nie jesteś sama. Masz swojego Jezusa blisko, jak niewiele osób Go ma, bo choć prawdą jest, że jestem ze wszystkimi moimi dziećmi poprzez moją Łaskę, to z bardzo nielicznymi jestem w taki sposób, w jaki jestem z tobą, a którego użyłem, widząc twój wielce bolesny stan ogólny. Wiem, dokąd może sięgać wytrzymałość istoty, a ponieważ ciężar bólu, który musisz nosić, jest przytłaczający i niezwykły, zaradziłem temu środkami nadzwyczajnymi, które rezerwuję dla bardzo niewielu. Pamiętam moją potrzebę pomocy[307] w tragicznych godzinach Męki. A tego, czego pragnąłem dla siebie, chcę również dla moich podwójnie do Mnie podobnych. Podobnych, bo uczniów, podobnych, bo cierpiących Mękę i ukrzyżowanych. Nie jesteś sama. Masz Mnie za Cyrenejczyka[308] i masz moją Matkę za Weronikę. Maryja jest wzorem sierot i pamięta swój ból sieroctwa, tak jak Ja pamiętam moje udręki konania. Świętość nie tłumi bólu. Maryja w swej niepokalanej świętości cierpiała okrutnie z powodu śmierci swoich rodziców, których nie mogła pocieszyć swoimi pocałunkami. Widzisz, jak jesteś do Niej podobna?[309] Maryja w swej duszy tak doskonałej, drugiej po Bogu, umiała kochać i cierpieć jak nikt inny, ponieważ świętość, będąc udoskonaleniem wszystkich dobrych wrażliwości serca, przynosi w konsekwencji zwiększoną zdolność do kochania i cierpienia, tym większą, im bardziej święta jest dusza. A dusza Maryi była najświętsza. Otóż ta Niewiasta, której nie oszczędzono żadnego bólu — a nikt bardziej niż Ona nie zasługiwał na to, by być od niego wolnym, będąc niepokalaną, a więc wolną od ciężaru bólu spowodowanego winą Adama — ta Niewiasta, która wylała tak wiele łez z powodu tak wielu żałób i której śmierć wydarła ojca, matkę, męża i Syna, daję ci ją za Weronikę i daję ci ją za matkę. Jest to miesiąc Przebitego Serca Maryi i Podwyższenia mojego Krzyża. Nie odmawiaj bycia podobną do Przebitej i do Ofiarowanego."